Oelalá… die káásjes!!!

Tweeduizend driehonderd vijfentwintig meter hoogte. Een dag van zo’n zes – zeven uur klimmen en dalen en weer klimmen. Grijs gesteente, geen spatje groen. Witte sneeuwvlakken aan de schaduwzijden van de bergflanken. Op dat wit donkere stipjes. Gemzen, weten we, dankzij de zoom van de camera. Boven ons sierlijk vliegende alpenkauwen en majestueus op thermiek cirkelende vale gieren.

gemzen
Alpenkauw
zwoegende vriendin
Vale gier
zwoegende ik

 

 

 

 

We klauteren over rotsblokken, raken soms het traject even kwijt en zien dan weer opgelucht een gele verfstreep op een rots of een stapeltje leistenen als bewegwijzering. We houden korte pauzes, drinken uit onze waterflesjes en knabbelen op een eiwit- en glucoserijke mix van gedroogd fruit, noten en zaden. De sinaasappels dienen als noodrantsoen voor extra vocht en suikers.

We zijn in de Picos de Europa, een bergketen in Noord Spanje dat onderdeel is van het Cantabrisch gebergte. We stijgen langzaam langs de zonkant van de bergwanden en ondanks de alles verzengende najaarszon die het zweet uit ’t lijf doet gutsen, lukt het ons de cabaña Verónica te bereiken. Een berghut gebouwd uit onderdelen van een ooit verongelukt vliegtuig. In de hut woont al vijf jaar een Portugese bergbeklimmer die het met rugzak en ezels bevoorraadt om ons, de vermoeide bergbeklimmers te kunnen voeden.

Het menu dat ons geboden wordt:
Langzaam gekneed en gerezen, in een leistenen oven gebakken oerbrood, het lekkerste ooit. Op een door zonne-energie aangedreven elektrisch pitje gebakken eieren van kippen uit het dal, een welkome traktatie na een dag noten en zaden.
En lokale biologische kaasjes, gemaakt onder zachte invloed van zilte Atlantische wind. Verpakt, soms, in bladeren van de berg-esdoorns. Vier tot zes maanden gerijpt in grotten.

oven
oerbrood
Cabrales
kleur, geur, smaak…
Picos schapen

 

 

 

 

 

Kaasjes gemaakt van melk van de schapen met bellen om die we tijdens wandelingen in lager gelegen dalen horen klingelen. Eco kaasjes van geitenmelk, verstopt onder de grond. Kaasjes van koeienmelk wachtend in het stro in een droge schuur. Met schimmeldraden die ontstaan dankzij het prikken tijdens de rijping. De smaken afhankelijk van de kruiden uit de bergweides die per seizoen variëren.
Oelalá! Die kaasjes…  Ik weet het, zelf probeer ik zoveel mogelijk veganistisch te eten. Simpelweg omdat die levensstijl het beste past bij mijn persoonlijke gezondheidsuitdagingen. Maar daar, boven in die hut, in die bergen, maak ik graag een uitzondering voor die kaasjes.

Ik ben inmiddels weer terug in Nederland. Wist je dat ook wij fantastische ecologische regionale kaasjes kennen, lang gerijpt, overheerlijk van smaak? Ga er eens naar op zoek. Je helpt die lokale kaasmaker /eco boer een handje. En de kwaliteit is zoveel beter dan die grootschalig of industrieel gemaakte en verpakte kazen.

In de Picos aten we die pittige kaasjes in combinatie met zoetigheid. Met membrillo, zoete kweepeer. Of met een dadel-notenplak. Een zelfgemaakte chutney is er ook heerlijk erbij. Probeer geraffineerde suikers te vermijden en maak zelf een zoetje: gewelde pruimen in de blender en klaar is kees.

Kaas smakelijk!

p.s. de meeste (dieren) foto’s zijn afkomstig van mijn vriendin C die ze met veel geduld en inzicht heeft gemaakt.

About the author

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.