Zó van deze tijd

‘Phil proeft zijn allereerste kopje koffie van eigen koffiebonen!’, facebookte mijn Australische vriendin onlangs. Op de foto zie je haar Phil blij kijken met een kopje in zijn hand. Mijn vrienden wonen op een grote lap grond in het binnenland van de Sunshine Coast en hebben een moestuin waar je u tegen zegt. Naast groenten hebben ze ook wat koffiestruiken geplant die de zo gewenste bessen in overvloed produceren. Elke bes bevat twee koffiebonen, die, na het roosteren, zorgen voor dat zwarte cafeïnerijke drankje waardoor we in de ochtend beter kunnen functioneren. Tenminste, sommigen onder ons dan.

Ikzelf probeer mijn koffieconsumptie te beperken tot een kopje in het weekend of op vakantie, i.v.m. diezelfde cafeïne die naast enkele voordelen ook aardig wat nadelen geeft. Maar de lol om je eigen bonen te oogsten en er zelf koffie van te maken begrijp ik heel goed.

Inmiddels is zelf zaaien en oogsten zó van deze tijd. Een trend bijna. Ik ben niet zo van trends maar vind dit  een goede ontwikkeling. Weer leren waar je voeding vandaan komt en er ook wat voor moeten doen. Waarderen wat moedertje aarde ons biedt.

Sinds een jaar of tien ben ik aan het experimenteren geslagen met moestuintjes – of wat er voor door moet gaan- in mijn achtertuin. Met wisselend succes. Vooral slakken spelen een grote rol in het geheel. En mijn gevoel voor timing. Zo ben ik dit jaar veel te vroeg begonnen met zaaien. Het milde warme weer gaf mij een verkeerde antenne. Inmiddels hebben de zaailingen aardig wat nachtvorstaanvallen moeten doorstaan. De augurken laten het dus vooralsnog afweten: bekijk het maar, hoor je ze denken, nog veel te koud. Gelukkig overleeft de selderij alles, zelfs de winter, zolang ze niet aangevallen wordt door slakjes die ik elke avond handmatig verwijder. De peterselie houdt zich ook fier en de rijen radijsjes staan er prachtig bij!

 


Wist je dat je het blad van de radijs ook kan eten? Je kan het wokken maar ook in je groentesmoothie of –sap doen. Weer een goede bron van chorofyl, anti-oxidanten, vitaminen en mineralen voor op je lijstje.

Wat het ondanks de vorst ook heel goed blijft doen is de mizuna.  Dat is een koolsoort, familie van de brassica. Ooit uit China afkomstig, daarna via Japan naar de rest van de wereld uitgewaaierd. Mizuna wordt ook wel Japanse mosterd genoemd. Toch smaakt het plantje niet scherp maar juist heel mild. Als raapsteeltjes eigenlijk.

radijs en mizuna

Vanavond krijg ik bezoek. Dat wordt dus een heerlijke salade van mizuna, radijs, peterselie en bleekselderij van  eigen ‘land’. Met lekkere kruiden en een goede olijfolie. Wat bio dynamisch volkoren brood erbij en eet u smakelijk, zou ik zeggen. Ik denk dat ik het bezoek de groente zelf laat plukken. Voor het voldane gevoel dat mijn Facebook vriendin ook had bij het oogsten haar eigen koffiebonen.

About the author

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.