Cime di rapa

De jaarwisseling bracht ik door op de Piazza del Plebiscito in Napels, samen met L. en tienduizend Italianen. Buon anno!

20161231_230134

Laverend langs vuurwerk, champagnefonteinen, carabinieri en geuren van warme chocolade liepen we na enen terug naar onze airbnb in het oude centrum. Zó vieren de Napolitanen dus oud & nieuw. Met knipperende neon-verlichte duivelshoorntjes op het hoofd, zingend het nieuwe jaar tegemoet. I like it.

Napoli. De stad wordt de hel en de hemel genoemd. De verloofde waar je een haat-liefde verhouding mee hebt. Ik kan me er iets bij voorstellen. Vergane glorie van grote paleizen, vervallen tot groezelige appartementen. Gezellige maar povere volksbuurten naast rijkere wijken. Pareltjes uit de Griekse en Romeinse oudheid. Vriendelijke stedelingen. En ongeveer een miljoen kerkjes uit verschillende bouwjaren van middeleeuwse soberheid tot barokke uitbundigheid en drama.
Ikzelf zag de stad als een mix van het kleurrijke Sevilla met de oude roem van St. Petersburg en een sausje Kathmandu. Die saus i.v.m. de hoeveelheid elektriciteitskabels die als spaghettislierten langs de afgebladderde Italiaanse gevels bungelden.

Over spaghetti gesproken. Sowieso over eten gesproken. Over Napolitááns eten gesproken.
Wat een prachtige, kleurrijke etalages vol zoetigheden (ja, ik heb gezondigd) en kazen (ja, geproefd) en worsten (overgeslagen) en pasta’s (meegebracht voor mijn volwassen kroost).

pastelessnoepwinkelworst 20170101_11475120170101_114043

In een kleine trattoria in Ercolano Scavi, waar we de Romeinse nederzetting Herculaneum bezochten, ploften we neer op rieten stoelen aan een wiebelig houten tafeltje. We bestelden antipasti vegetariani. De artesjokken heerlijk. De geroosterde paprika’s zalig. Maar dan. Die groene… tja, wat? Raapstelen met brocolli? Nee, toch niet. Een mij onbekende groente, gesmoord in olijfolie met knoflook, bitter van smaak. Oh, wat een verrukking.  ‘Questo è cime di rapa’, vertelde de eigenaar.

winkeltje

 

 

Gisterochtend, vlak voor onze terugvlucht, kocht ik een stronkje cime di rapa in dit  winkeltje nabij het Pulgatorio ad Arco.

Zojuist heb ik thuis in Zoetermeer mijn eigen antipasti gemaakt en genoten van een vers stukje Napels.
En ik wist: dit was een perfect culinair begin van het nieuwe jaar.

Antipasti cime di rapa
Ik heb geen Nederlandse vertaling gevonden van deze groente. Mocht je een Italiaanse groenteboer kennen, koop dan de echte. Ook in Chinese supermarkten schijnt het te koop te zijn, daar heet het Choi Sum.  En anders maak je het met broccoli en jonge boerenkool of raapsteeltjes, alhoewel dan die heerlijke bittere smaak en stevigheid ontbreekt.

Snij de bladeren in kleine reepjes, de bloem in roosjes en de steel in stukjes. Roerbak 2 grofgehakte teentjes knoflook op zacht vuur in ruim olijfolie. Voeg dan de groente toe: eerst de steeltjes dan de bladeren en roosjes. Smoor op een laag vuur tot de groente zacht is, maar met nog een lichte beet. Bestrooi met grof zeezout en grofgemalen roze peperkorrels. Serveer in een diep bord, inclusief de olijfolie. Lekker met een stuk volkoren boerenbrood om mee te dopen.

stock-cime-di-rapa0002-638x517

Cime di rapa is rijk aan ijzer, calcium, vitamine A en C.

About the author

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.