Trek in patatje mèt…

Zo af en toe overvalt mij lekkere trek in een patatje mèt.

En da’s jammer, want die goudgele gebakken aardappeltjes zijn voor mij uit den boze. Teveel snelle koolhydraten die in mijn conditie niet handig zijn. Nog afgezien van het slechte, oververhitte vet dat veelal gebruikt wordt in de kraampjes waar ik langs loop. En juist daar speelt mijn trek dan op.

Soms, heel soms, denk ik, ach, het zou wat, ik koop er gewoon eentje. En even later loop ik dan met een warme puntzak over de markt. Het eerste frietje smaakt heerlijk. De tweede ervaar ik als een tikje ranzig en na de derde voelt mijn mond aan als een vette aangekoekte frituurpan. Ik ben het gewoon niet meer gewend. Mijn hoofd heeft weer een spel met me gespeeld. Ik hóu niet eens meer van patat maar dat heeft mijn frontale hersenkwab nog steeds niet geregistreerd. Hij blijft mijn ‘trek in’ koppelen aan herinneringen van vroeger.

Ik vind dat ontzettend boeiend, hoe het werkt in ons hoofd. Kan er niet genoeg over lezen. Het limbisch systeem speelt bij herinneringen en emoties ook een grote rol.  Dat is betrokken bij het emotionele geheugen, motivatie en genot. Het is echt niet zo vreemd dat we het allemaal lastig vinden om anders en bewuster te gaan eten. Voeding hangt nauw samen met jeugdherinneringen en emoties.

Maar door die systemen te snappen lukt het wat makkelijker om patronen te doorbreken, is mijn ervaring. Mijn levensstijl is zo anders dan vóór ik gezondheidsuitdagingen kreeg. Door te herkennen waaróm ik weer trek heb in voeding die niet goed voor me is, helpt me om er toch van af te blijven. En door de vitaliteit die ik ervaar met mijn huidige voedingspatroon, zie en voel ik dat het goed is en valt het zonder moeite vol te houden. Sterker nog, mijn smaakpapillen zijn allang gewend aan mijn huidige manier van eten en vinden bijna alles lekker.

Alleen wanneer mijn frontale hersenkwab samen spant met mijn limbisch systeem om me te plagen, is het soms lastig.  En dat doen ze meestal op bijzondere plekken met herinneringen aan vroeger die de smaak van toen naar boven halen. Een heel enkele keer laat ik me dan om de tuin leiden en ga overstag.

Zelf friet bakken is natuurlijk veel beter, helemaal als je het juiste vet kiest dat op hoge temperatuur verhit mag worden. Daar vertel ik een andere keer nog eens uitgebreider over.

En probeer anders deze wel-heel-erg-gezonde versie eens uit, mijn persoonlijke favoriet:

Koolrabi frietjes zonder frituren met een kruiden ‘mayonaise’

Koolrabi, geschild en in frieten gesneden (rijk aan vit B, Vit C, Ka, Ca, Fo, Ma en fyto-nutrienten)
1 theelepel kurkuma
3 eetlepels olijfolie
1/2 kopje geweekte zonnebloempitten
citroensap
smaakmakers: teentje knoflook, kruiden, peper, zeezout

Maak een marinade van kurkuma, zeezout, en olijfolie. Wentel daar de koolrabi frietjes in marineer ze een half uurtje. Je kan ze daarna gewoon zó eten, maar ook even in de oven op 40 graden zetten, met de deur op een kier of gebruik een dehydrator. Dan drogen ze wat in.
Doe de zonnebloempitten, het citroensap en smaakmakers naar keuze in je hakmolen / blender en maal tot een romige mayonaise. Voeg eventueel wat olijfolie of water toe om het smeuïger te maken.

Serveer de frietjes met de mayonaise en geniet zonder enig verwijt.

About the author

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.