mont-blanc-lunch

 

Alsof we in een snoepwinkel vol toverlollies staan, vergapen we ons aan de kleuren van het
Alpenweitje. Rode, paarse, roze, gele, witte en blauwe bloemen in allerlei vormen en maten staan te pronken in de middagzon tussen het groene gras. De besneeuwde piek van de Aguille Verte op de achtergrond.
„Zo mooi”, denkt mijn vriendin L, hardop. We zitten tussen de bloemen en halen onze lunch uit de rugzakken. Groene komkommer, rode paprika, blauwe wilde bosbessen, roodbruine pecan noten en een olijfolie dressing met gele kurkuma en stukjes olijven. Net zo kleurrijk als de bloemen.

„Zullen we eerst kijken naar onze lunch?” Ik stel de vraag snel voor we hongerig aanvallen. „Hoezo?”, vraagt L.
„Nou, omdat kijken vóór het eten ook een functie heeft. Niet alleen uit respect voor de natuur, de boer, de verkoper en de kok die er allemaal voor zorgen dat dit in ons bakje zit…”.

L onderbreekt me. Ze snapt wat ik zeg maar vindt dit ook wel een wat zweverige benadering. Begrijp ik, maar nee dus. Niet alléén daarom. „Kijken naar wat op je bord ligt”,vervolg ik, „stimuleert de aanmaak van enzymen in je mond waardoor je daarna het eten met nóg meer gemak kan verteren. Kost wat minder energie. Het heeft dus echt een functie, zoals ruiken en goed kauwen dat ook hebben. Optimaal gebruik maken van voedingsstoffen uit je eten eigenlijk”.

We kijken naar onze bakjes.

„Ok, gekeken”, constateert mijn vriendin en valt met smaak aan op de paprika.

Niet alleen kijken naar je eten, maar ook bewust kíezen voor kleuren op je bord heeft overigens ook een belangrijke functie. Van nature kleurrijke voeding bevat veel fyto-nutrienten zoals betacarotenoiden. Die bevatten op hun beurt o.a. anti oxidanten en biofotonen, een soort zonne-energie. Beide goed voor je immuunsysteem. Zomaar, gratis.

Kleuren dus, op dat bord! En de tijd nemen om ernaar te kijken en dan lekker genieten.

About the author

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.